Pesma za Evroviziju 2026: Polufinale i finale
- Thread starter Miloš
- Start date
Undercover
Ekspert
- Joined
- 8 Feb 2022
- Messages
- 845
- Points
- 93
Meni je po kvalitetu pjesama omiljeni i ikoničan prvi tj. PZE 2022 (za sada ga još uvijek niko nije uspio prevazići) no ovogodišnji mi je najdraži prvenstveno zbog harizmatičnosti (skoro) svih izvođača i njihove sjajne međusobne interakcije, solidarnosti i druženja... Nije bilo bar koliko ja znam neke zle krvi između njih i komotno se može reći da je ovogodišnja sezona bila najmanje toksična u smislu nekakvih skandala i kontroverzi oko učesnika, pjesama/nastupa i rezultata glasanja publike i žirija, sve je nekako proteklo mirno i bez pompe po prvi put.
Pri tom, bio sam poprilično ubjeđen da je nakon izvještačene drame prije dvije godine oko naziva Breskvine pjesme i njene ''situacije'' sa žirijem kredibilitet takmičenja poljuljan a prošle godine sa onim mrtvilom od nezainteresovanosti koje je vladalo zbog opštih demonstracija što je kulminiralo šlagom na tortu u vidu pobjede Princa i nikad gorim plasmanom u našoj istoriji da je ukucan posljednji ekser u naš evrovizijski sanduk, ovoj godini se uopšte nisam ni radovao.
Suprotno tome, festival je iznenađujuće bio prepun kompetitivnih pjesama i šarenolikih nastupa za koje se svako potrudio koliko je mogao i htio (ali što je najbitnije - trud je bio vidljiv), režija sa sve razglednicama i grafikom je bila top topova i za naše uslove nikad bolja, grin rum je bio za divno čudo podnošljiv tako da je bio osjetan napredak u odnosu na prethodna izdanja.
U svakom slučaju, RTS ne treba mnogo hvaliti kako se ne bi razmazili - ima tu još propusta koji bi se dali ispraviti (da se još malo smanji broj pjesama, srećom ove godien filera nije ni bilo takoreći), da u studio dovedu publiku ali otom-potom, imaju vremena do godine da se još unaprijede.
Pri tom, bio sam poprilično ubjeđen da je nakon izvještačene drame prije dvije godine oko naziva Breskvine pjesme i njene ''situacije'' sa žirijem kredibilitet takmičenja poljuljan a prošle godine sa onim mrtvilom od nezainteresovanosti koje je vladalo zbog opštih demonstracija što je kulminiralo šlagom na tortu u vidu pobjede Princa i nikad gorim plasmanom u našoj istoriji da je ukucan posljednji ekser u naš evrovizijski sanduk, ovoj godini se uopšte nisam ni radovao.
Suprotno tome, festival je iznenađujuće bio prepun kompetitivnih pjesama i šarenolikih nastupa za koje se svako potrudio koliko je mogao i htio (ali što je najbitnije - trud je bio vidljiv), režija sa sve razglednicama i grafikom je bila top topova i za naše uslove nikad bolja, grin rum je bio za divno čudo podnošljiv tako da je bio osjetan napredak u odnosu na prethodna izdanja.
U svakom slučaju, RTS ne treba mnogo hvaliti kako se ne bi razmazili - ima tu još propusta koji bi se dali ispraviti (da se još malo smanji broj pjesama, srećom ove godien filera nije ni bilo takoreći), da u studio dovedu publiku ali otom-potom, imaju vremena do godine da se još unaprijede.